Graalqueeste in Frankrijk
door Heidi BrighidDe laatste vijf jaar heb ik met een groep vriendinnen die interesse in dezelfde onderwerpen hadden diverse pelgrimsvakanties gehouden naar plaatsen die verbonden zijn met de Graal, Koning Arthur en de Godin.
Wat begon als een reis "Naar de Bron" in Glastonbury, vijf jaar geleden met dit groepje, groeide uit tot een bijzondere reis langs plaatsen die veel meer met de Graal en de Godin te maken hebben, dan ik daarvoor had vermoed. We hebben prachtige ervaringen opgedaan op die reizen, veel gelachen, gehuild, getransformeerd, gemediteerd, genoten, gezien, gevoeld, geheeld in onszelf en in de plaatsen via ceremoniëen en meditaties.
Vorige zomer kwam deze rondreis tot een "voorlopig" einde van de cyclus. We zullen nog wel vaker met elkaar reizen, maar het voelde nu of de cirkel rond was.
Deze reizen ontstonden heel spontaan, alsof we naar de volgende bestemming geleid werden. En al leek die volgende bestemming eerst weinig of niets met de vorige te maken te hebben, achteraf zie ik hoe onvoorstelbaar krachtig ze met elkaar verbonden zijn.Na onze eerste reis naar Glastonbury, Stonehenge, Avebury en Tintagel, reisden we het jaar daarop naar Chartres, waar de kathedraal, geheel gebouwd volgens de heilige geometrie de plaats accentueert en concentreert waar van oudsher één van de meest krachtige en heilige plekken in Europa, gewijd aan de Godin is. Eens een Druïden-heiligdom, op een bosrijke heuvel, waar een bron was en nog steeds is. Vervolgens het jaar daarop naar Bretagne, Mont St. Michel, Broceliande en de steenrijen van Carnac en Kermario.
Het jaar daarna werden we naar Ierland "geroepen", Newgrange, Boyne-valley, Kildare, Glendalough, Dingle, Kerry. Toen we daarvan terugkwamen werd de volgende bestemming meteen duidelijk: Montségur in Zuid-Frankrijk. Land van Katharen, Tempeliers én Druïden!Ik wist nog niet zoveel over de Katharen en ben mij gaan verdiepen in hun geschiedenis, achtergrond en land. Ik heb heel wat boeken hierover verslonden en was geraakt door hun levensvisie - met name zoals die vanuit de esoterie belicht wordt - en de verbondenheid met de Graal.
De Arthur-romans waar de meeste Arthurverhalen op gebaseerd zijn, zijn ontstaan in de tijd van de Katharen of net na de overheersing en veroordeling van de Kartharen. Velen stierven op de brandstapels, of werden op gruwelijke wijze gemarteld door de inquisitie. Door de eeuwen heen zijn ze omhuld met een mysterie, ze zouden een verborgen schat hebben, die in vele verhalen beschreven wordt. De Graal? De schat van de Tempeliers uit de Tempel in Jeruzalem? Gnostische boeken? De geheimen over wie Jezus, de Christus werkelijk was? Er is veel research naar gedaan en er zijn vele theoriëen en wilde verhalen over.
In de Arthurromans uit die tijd zitten veel verborgen boodschappen en geschiedenis, die de Kerk van Rome probeerde uit te roeien. In de vorm van een romantisch, symbolisch verhaal bleef de waarheid in verhulde vorm bewaard.
Bekend is dat de Sangreal niet de San Graal is, maar de Sang Reaal, het koninklijk bloed, het bloed van Christus. De Kerk van Rome heeft eeuwenlang gevochten en gemoord om deze "waarheid" te vernietigen. De geheime genootschappen, de Katharen, de Hospitaalridders en de Tempeliers schijnen hier allemaal meer over te weten en mee verweven te zijn als bewaarders en beschermers van het Grote Geheim, de schat, de Graal.
Er zijn veel geschriften gepubliceerd over de bloedlijn van Christus, het koningshuis David dat tot in deze tijd voortleeft en zich in vele koninklijke families en edelen heeft vermengd. Volgens deze verhalen zou eens de ware koning terugkeren en het volk leiden. De mythe is verweven in de Arthurromans. Parcival zou dezelfde zijn als de heer Trencavel, die in zijn eigen kerker in Carcassonne stierf. Montségur zou de Graalburcht zijn. De bloedlijn vind je terug in vele familiewapens tot ver in Schotland, waar volgens zeggen de geheimen tot op de dag van vandaag bewaard zijn gebleven in de geheime genootschappen van de Prieure de Sion, de Vrijmetselaars en de Rozekruisers.
Symbolen als de Franse Fleur-de-Lys en de Eenhoorn vind je in de Schotse, Engelse, Normandische en Franse familiewapens terug, allen wijzend op de bloedlijn, en symbool voor de Christus als man en krijger. De Christus met het zwaard, de man die een vrouw en kinderen had. Niet geboren uit een maagd en Zijn leven lang celibatair, maar een viriele man van vlees en bloed, die vele inwijdingen had doorstaan en een voorbeeld en Koning voor het volk was.
De oeroude symbolen gaan nog verder terug in de geschiedenis van de Graal, de Koning van het volk en dragen de verborgen boodschap in zich. We vinden ze vandaag nog in de Tarotkaarten. In het Frankrijk van de Middeleeuwen kreeg de Tarot vorm en was een middel om de geheimen aan ingewijden door te geven, daarnaast werd het gebruikt om te voorspellen.
De Graal is de genezende kracht die in de wereld kwam en slechts door de enkeling met een zuiver hart aanschouwd kon worden, of voor diegenen die een zuiver weten hadden, zoals o.a. de bonhommes, de waarheid niet versluierd hoefde te zijn.
De Katharen verafschuwden het kruis, waarin zij een martelwerktuig zagen, terwijl de Kerk het als het Heiligste symbool van het geloof aannamen. De Kerk heerste vanuit het lijden, de katharen vanuit de levensvreugde die de Christus werkelijk probeerde uit te dragen. Het evangelie van Johannes werd meestal door hen gepredikt en zij zagen zich als gelijken, levend in eenvoud waarbij de mannen en vrouwen gelijke rechten hadden. Hun rituelen en geloof was veeleer gebaseerd op oude Oosterse en Esseense wetten, verweven met de paganistische gebruiken, wijsheid over de natuur en genezingsmethoden zoals handoplegging. In veel geschriften worden de katharen echter anders beschreven, zoals dat o.a. zij het huwelijk en het lichaam afwezen. Veel verslagen van inquisitie-verhoren zijn de basis geweest voor latere beschrijvingen van de katharen, gekleurd door de bril van de Kerk. Zo las ik in esoterische bronnen dat zij nog de heilige seksualiteit kenden en tantra. De Kerk vertaalde dat op hun eigen manier en wees de gelijkheid van de vrouw en het vrouwelijke af. Dat alles werd bestempeld als duivels en diende uitgeroeid te worden. In naam van God en de Graal zijn vanuit fanatisme veel mensen vermoord.
Dat de Graal ook de kelk van het laatste avondmaal was, zou evenwel kunnen kloppen. De Kerk heeft veel oude symbolen naar hun hand gezet. De Graal is het allemaal als je het goed beschouwt. De Katharen gebruikten ook de kelk. Als symbool en drager van het heilige levenswater. Als bron van zuiverheid. In veel andere verhalen en theoriëen wordt de Graal in verband gebracht met Maria Magdalena. Zij zou niet, zoals de Bijbel ons vertelt een hoer zijn, maar de hoogst ingewijde priesteres van Isis, vertegenwoordigster van de Godin en vrouw van Jezus. Zij kwam zwanger in Frankrijk aan na de kruisiging, - die Jezus zou hebben overleefd - zij droeg het kind van Jezus. Haar baarmoeder was de Graal die het heilige bloed in zich droeg.
Volgens esoterische en historische bronnen had Maria Magdalena in Zuid-Frankrijk Mysteriescholen opgericht. Op heel veel plaatsen in de Langedoc zijn genees-krachtige bronnen, kerken gewijd aan Maria Magdalena, overal waar haar verschijning was. In Sainte Marie-de-la- Mèr vieren de zigeuners elk jaar nog de aankomst van Maria met het kind. Josef van Arimathea was bij hen en reisde later door naar Engeland om in Glastonbury de eerste kerk van Engeland te stichten. Of hij de Graal, de kelk van het laatste avondmaal, en/of de zoon van Jezus bij zich had wordt ook beweerd.
Dat Jezus in Engeland was wordt verteld en ook gezongen in het prachtige lied van William Blake, Jerusalem: "And did those feet in ancient time…." Uit de boeken die hierover vertellen, was het de oudste zoon van Jezus, die ook Jezus heette en zijn opleiding genoot bij de Druïden. De kerk die Josef van Arimathea stichtte in Glastonbury werd opgedragen aan Maria Magdalena, op de plek waar eens een heiligdom gewijd aan de Godin was en nu de Ladies Chapel met een steen in de gevel waar de namen van "Maria en Jezus" in staan gegrift.
Wat ik vooral gevonden heb in Zuid Frankrijk en op al die pelgrimsreizen en de boeken die ik erover gelezen heb, is de diepe verbondenheid en symboliek van de Druïden, Koning Arthur, Galahad en de Christus, Maria Magdalena, Brighid en de godin. En bovenal de Graal. De Graal is ook de Cauldron, maar is ook de godin zelf, het vrouwelijke, de baarmoeder. Voor mij zijn de symbolen die ik als kind leerde vanuit de kerk en de bijbel nu met een heel andere lading en diepte bij me gekomen , verbonden met mijn Druïdenhart.
Op heilige krachtplaatsen kwamen we - zowel in Zuid-Engeland als in Bretagne en Zuid-Frankrijk veel kerken en plaatsen tegen gewijd aan Michael. De aartsengel Michael die de draak verslaat vind je "heel toevallig" op alle plaatsen die vóór dat de kerk er zijn invloed bracht, heilige cultusplaatsen waren van de Kelten en de Druïden. Michael met het zwaard is ook de mannelijke scheppende god, Mithras, de Zonnekoning met het zwaard Excaliber.
In Frankrijk ben ik zowel op Katharenplaatsen als op Druïdenplaatsen geweest. Plaatsen waar een schat verborgen zou liggen. Op plaatsen waar bronnen ontsprongen gewijd aan Maria Magdalena en in kerken met zwarte madonna's. Overal voel je de kracht van de Aarde-godin en het mooie vond ik dat de symbolen overal terugkwamen in de versieringen in deze Rooms Katholieke kerken.
In Toulouse kwamen wij in een kerk met een zwarte madonna waar vóór het altaar een kronkelende slang in de vloer was aangebracht in een mozaïk. De slang had ook een appel. Zelfs in een streng Katholieke kerk kom je de symbolen van de Aarde-kracht en de Godin tegen. Maria Magdalena, afgebeeld op een maansikkel met een duif boven haar en gekleed in rood en groen, is een beeld van de Aardegodin, bekleed in de mantel van Isis. Later gaf de kerk haar het reine wit met blauw en mochten mariabeelden niet meer in het groen en rood afgebeeld worden. De kleuren van leven, bloed, aarde.
Als je de vreselijk steile klim getrotseerd hebt naar de top van de Montségur, dan binnen de muren van de ruïne staat, in de zon, voel je weinig of niets meer van de strijd uit de tijd dat de soldaten en de inquisitie hier alle bewoners op de brandstapel liet sterven. Veel sterker is het gevoel van de Aardeverbinding en de top als geopende kelk naar het Licht van de Zon, de hemel. De burcht ligt als een schip op de berg, klaar om te varen op het licht. Lang voor Montségur een Katharenburcht was, was dit ook een plek van de Druïden.
Op midzomer valt de opkomende zon precies door een smal raam van de ruïne. De burcht is ook gebouwd gericht naar de zonnestanden. De berg wordt ook in verband gebracht met Isis, die hier volgens sommige verhalen geweest is. Sommigen nemen in de Montségur een etherische pyramide waar. Maar wat nog veel tastbaarder is: in de berg zijn talloze geheime ingangen en zalen, een ware tempelberg, en dat voel je. De aanblik uit de verte is nog dramatischer dan de eerste aanblik van de Tor in Glastonbury, zoals hij oprijst boven het landschap. Ik heb ook horen vertellen dat de Tor en de Montségur met elkaar in verbinding staan. Ik heb dat zelf gezien toen ik twee ansichtkaarten naast elkaar legde, één van de Tor en één van de Montségur. Het is broertje en zusje, of man en vrouw als je ze naast elkaar ziet. Twee Graalburchten.
In de volgende nieuwsbrief vertel ik verder over deze bijzondere plaatsen. Ik zal nog een paar titels van boeken opgeven die betrekking hebben op bovengenoemde onderwerpen.
*Het Heilige Bloed en de Heilige Graal -Michael Baigent, Richard Leigh, Henri Lincoln
*De weg der Katharen - Marcel Messing
*Burcht van Vrede - Karel Wellinghoff
*Kinderen van de Graal - Peter Berling
*Erfopvolgers van de Graal - Laurence Gardner
*De vrouw met de albasten kruik - Margareth Starbird
*Maria Magdalena of het lot van de vrouw - Hans Stolp
Terug naar de inhoudsopgave van dit nummer