Een menselijke situatie
door Nuinn - vertaald door Frank van der LaanIk treed van het Westen in het Oosten
Ik kom van de plaats van herinnering, en mijn hart is vreemd geroerdAan mijn rechterhand is de plaats van het vuur, en aan mijn linkerhand is water
Omdat mijn rechterhand de zon, mijn vader, draagt, en in mijn linkerhand de maan, mijn moederVoor mij zie ik de diamanten van licht, hun zwaard is in mijn handen, met de lange stralen van de zonsopkomst Achter mij is de kom van de wateren en wijnen, de kom waar de heilige in staart
Waar is mijn centrum, omdat het centrum omhoog rijst en nergens en op geen plaats is, maar overal
Diep blauw en groen zijn de wateren van het Westen, o meester van het verleden, blauw en groen en wit in hun kolken en glijden
Rechts van mij zijn de vlammen en de lange handen van Re op zijn hoogste punt
Links van mij zijn de kleine poeltjes en het gezicht van de maan die haar parelmoer licht schijnt op een stroompjeVoor mij zie ik de mooiste gele luchten, en ze trillen en bewegen ieder moment, bouwen vormen zoals vergezichten, paleizen, massa's bomen, zo groot als ijsmassa's, en vallen weer uiteen
Kalmeer het hart nu, laat de vragende intelligentie, de blauwe diepte van de vragende stem: ‘Denk niet meer, maar zoek alleen de diepten binnenin'
Laat het geweld van de zoektocht afkoelen in de snelheid van de Noordelijke gedachten, de ondoordringbare bergen
Herinner je de hoorn van de grote zon boven ons en gelijk de boog van de schaduw beneden ons; onze schaduwen en onze lichten strekken zich uit tot in het universumOok onze kleuren en veranderingen van richting zijn van een kleine hoek van de wereld, we zijn schepsels die waarschijnlijk op het verkeerde punt spelen Wordt niet geobsedeerd door dogma
Wanneer de weegschaal in balans is komt het omslaan van de mantel, een ruwe mantel, maar voldoende om de persoonlijkheid te omvatten
Ik ben hier wel maar ook niet
Terug naar de inhoudsopgave van dit nummer