Anjela Duval, Bretonse bard
door Peter SpeireagDe Bretonse dichteres Anjela Duval bracht haar hele leven (van 1905 tot 1981) door op de boerderij van haar ouders in het noorden van Bretagne. Als kind wilde ze al dichteres worden. In een van haar laatste schoolschriften is een kort gedicht van haar gevonden, gedateerd is 9 augustus 1920, waarin ze god vraagt haar te helpen een dichteres te worden. veertig(!) jaar later kwam haar wens uit...
Nadat ze het huis in Traon an Dour van haar ouders had geërfd, bleef ze er alleen wonen en werken. Ze ging slechts tot haar twaalfde naar school en deed daarna nog een tijdje een schriftelijke cursus. Ze zag dat het leven om haar heen snel veranderde. In 1960 begon ze aangemoedigd door mensen die haar bezochten gedichten te schrijven in haar moedertaal, het Bretons.
Het lijkt erop dat ze haar gedichten op dezelfde manier creëerde als de plattelands barden hun liederen componeerden. Ze mediteerde de hele dag tijdens het werken op het land. Zodra ze tijd vrij had schreef ze haar gedachten op een stukje papier. Ze componeerde haar gedichten in gedachten, niet op papier. Later schreef ze haar gedichten over in een bescheiden schriftje. Er zijn zeker zo'n veertig van dergelijke schriftjes gevonden.
De thema's van haar gedichten komen overeen met wat haar bezig hield in het leven; onder andere de aarde, de natuur, dieren, geloof en gebed en de liefde voor de Bretonse mensen en cultuur. Ze schreef niet in één bepaalde stijl, maar al haar werk is op een bewonderenswaardige manier in levendig Bretons geschreven.
Ze was groot voorvechter van de instandhouding van de Bretonse taal en droeg dat uit op een krachtige manier maar ook met met humor. In de 70er jaren kwam ze op de Franse tv in een serie over bekende verhalenvertellers. Iedereen was erg onder de indruk van de kracht van haar ideeën. Na jaren van meditatie, gevolgd door 10 jaar schrijven, waren haar ideeën op dat moment helder en wist ze die op begrijpelijke en rake manier met levendige beelden te schetsen.
Anjela Duval mediteerde veel in haar leven. Ze heeft altijd op het land gewerkt en zorgde voor haar ouders toen die oud werden. Intussen ontwikkelde ze haar wijsheid gestadig. De drie pijlers in haar levensfilosofie waren; liefde voor de natuur, spiritualiteit en de liefde voor de mensen om haar heen.
Ze was er van overtuigd dat de natuur (en de aarde) de mensen van haar rijkdom geeft, naar gelang de mensen aan de natuur geven. Ze was dus eigenlijk haar tijd al vooruit als 'ecoloog'. In bepaalde gedichten bekritiseert ze de vernietiging van natuur, en voorzag ze al bepaalde ecologische rampen waar de mensheid momenteel mee kampt. In haar gedicht Sahara? (1975) , roept ze beelden op van ontbossing en klimaatverandering; problemen die heden ten dage spelen. Ze stelde duidelijk dat de mens daarvoor verantwoordelijk was [is]. Zelf leefde ze dicht bij de aarde en noemde ze de aarde wel haar tweede lichaam.
Anjela Duval las veel en wist van het druïdisme van haar voorouders. Ook van religies zoals het boeddhisme wist ze veel; ze had echter geen behoefte zich ergens bij aan te sluiten. Ze voelde zich gelijkwaardig aan alle levende wezens.
Bij dit artikel twee van haar gedichten.
Meer over Anjela Duval is te vinden op:
http://www.breizh.net/anjela
Terug naar de inhoudsopgave van dit nummer