Een goed voornemen voor 2000
door MarianneWandelend langs de dijk van het Hoornse Hop geniet ik in mijn eentje van het mooie en vertrouwde landschap... de prachtige wolkenluchten, het onstuimige water, de wind en de glooiing van de dijk. Afgezien van het geluid van de wind en een (te hard) voorbij rijdende auto, is het tamelijk stil... zo stil als het in Nederland kan zijn aan de IJsselmeerdijk. De lucht ruikt naar water en naar het natte gras waar ik doorheen loop.
Dan sta ik een moment stil en neem een diepe teug adem... glimlachend kijk ik om me heen. Mijn gedachten proberen te verwoorden wat ik voel... tevredenheid. Ja, dat is het, een gevoel van tevredenheid. Met een brede grijns op mijn gezicht vervolg ik mijn wandeling.
In de verte doemt iets wits op boven het gras. "Wat kan dat zijn?" vraag ik mij af. Ik tuur in de verte en probeer te zien wat voor vogel het is. Het beweegt, het is wit... is het een gans, of misschien een zwaan? Voorzichtig sluip ik dichterbij en probeer mezelf onzichtbaar te maken om dit mysterieuze witte beest niet te laten schrikken. Mijn hart gaat sneller kloppen en onbewust houd ik mijn adem in... Dan sta ik stil en knipper met mijn ogen. ‘t Is... ‘t is een witte plastic zak! Flapperend in de wind probeert het wanhopig op een levende witte vogel te lijken. ‘n Stomme, doodgewone, ordinaire plastic zak!
Bah! Langzaam word mijn hartslag weer normaal en blaas ik mijn adem weer uit. Pfff... Hardop vloek ik: "Grretverdrrrie...!" Als bij toverslag verdwijnt mijn tevredenheid en maakt plaats voor boosheid. Ik ben boos, niet alleen omdat ik teleurgesteld ben, maar vooral omdat er hier op de monumentale IJsselmeerdijk plastic ligt. Afval, plastic, troep... door mensenhanden zomaar de vrije natuur in gegooid. Wat mankeert ons mensen toch? Mijn gevoel van boosheid maakt langzaam plaats voor schaamte... ik ben ook een mens. Ik vervuil de aarde ook, ik rijd ook in een auto, ik produceer ook afval. Maar ik gooi nooit iets op straat of in de berm... toch? En al helemaal niet in een beschermd natuur gebied! Mijn schaamte mengt zich met verontwaardiging. Wat kan ík er aan doen dat er mensen zijn die plastic zakken laten rond slingeren op de dijk? Wat kan ík er aan doen dat mensen lege bierblikjes uit hun auto de berm in gooien?
Dit gaat allemaal door mij heen, terwijl ik in mijn eentje op de dijk sta. Ik kijk nog eens minachtend naar de witte plastic zak. "Bah! Smerig ding", denk ik verontwaardigd. Dan pak ik de zak op en besluit ‘m mee te nemen en thuis in de vuilnisbak te gooien. Terwijl ik verder over de dijk loop, zie ik vanuit mijn ooghoek iets schitteren. Ik stap erop af en zie een platgetrapt bierblikje. Even stroomt er woede door me heen... en dan raap ik ook het blikje op, stop het in de witte plastic tas en loop zuchtend door. Als ik er eenmaal op let, zie ik dat er een enorme hoeveelheid afval op de dijk ligt. Plastic, papier, blik, piepschuim, touw, noem maar op.
Onder het lopen merk ik dat zelfs de kleinste dingen me opvallen, zoals een dop, een knoopje of een roestige spijker. Langzaam begin ik er lol in te krijgen... hoe verder ik loop, hoe meer ik zie. Hoe meer ik opraap, hoe beter ik mij voel. Natuurlijk ben ik nog steeds boos en verontwaardigd. Maar ik kan wel degelijk wat doen met die gevoelens. Ik kan niet voorkomen dat mijn medemensen afval langs de dijk gooien, maar wat ik zie liggen op mijn wandeling kan ik oprapen en deponeren in de grijze afvalbak. Het blijft afval, maar het ontsiert in elk geval de dijk niet meer. Om nog maar niet te spreken van de schade die afval aan kan richten onder dieren, planten en het (drink)water!!
Met een volle (!) plastic zak kom ik later thuis. Met een voldaan gevoel laat ik ‘m zakken in de grijze container. Dan neem ik mijzelf voor: elke keer als ik ga wandelen neem ik een tweedehands plastic tasje mee. Op de terugweg van mijn wandeling zal ik alles oprapen aan afval dat zich op mijn weg bevind, in de zak stoppen en thuis wegdoen.
Waarom op de terugweg? Omdat ik anders alleen nog maar troep loopt te verzamelen en nergens anders meer op let. Dus het nuttige met het aangename combineren. Dit is mijn goede voornemen voor het jaar 2000, en misschien nog wel daarna...Inmiddels ben ik al met een tiental zakken vol thuis gekomen. Bovendien vond ik een vieze, maar hele statiegeld fles. fl 1,- verdiend!!! Kassa!
Tip voor mensen met kinderen en/of de fanatiekelingen onder ons: dit goede voornemen kan al gauw een aardige competitie opleveren!
Terug naar de inhoudsopgave van dit nummer