Ridgeway Walk
door Arienne en HenkA shiny haze in the distance
Separates dark purple clouds
From lush green hills
Curves in the air and in the soil
Surround us in ancient land
Where the shadows of the ancestors
Walked with us
Powered by snakepath energy
And the sun in our back.
We were put back on our track
Hail, oh Son of Sun
May your blessing be upon us
We greet you, Mother Earth
May your strength carry us onwards
On this beautiful road
This way forward and inward
The next step in our journeyHalf mei, het weekend dat het zulk stralend weer was, liepen wij met zeven Obodies een deel van de Ridgeway; Henk Post, Emma Comfort, Justina Pettifer, Arienne Beiduir en de 3 honden Yoda, Mutley en Keyka. Wat een geluk, wandelen in Engeland en dan de hele tijd zon!
De naam Ridgeway komt uit het Angelsaksische "hrycweg". De weg is een deel van een netwerk van handels- (en oorlogs)wegen uit de Bronstijd in het hart van Zuid-Engeland. Beginnend bij Overton Hill in Wiltshire, vlakbij Avebury, loopt het uitgesleten pad naar het noordoosten, door Oxfordshire, Berkshire en Buckinghamshire naar Hertfordshire, 137 km verderop. In onze bizzy levens was geen tijd om de hele weg te lopen. In twee dagen zijn we van Overton Hill naar Uffington gewandeld. Met de honden en zonder haast deden we zo'n 20 km per dag. Om het lopen nog meer te veraangenamen stonden er drie auto's op strategische punten met de tenten e.d. geparkeerd zodat we in onze rugzakken alleen het nodige eten en drinken voor een dag hoefden te dragen, met voldoende tijd om het landschap te bewonderen en allerlei spirituele ondekkingen te doen in onszelf.
Gezegd moet worden dat ondanks deze luxe omstandigheden en het prachtige weer, we wel een beetje moeizaam op gang kwamen. Na een ontmoeting (het thema voor de reis volgens de orakels die we hadden geraadpleegd) met een flitsende fietser die net terugkwam bij zijn nog flitsendere auto (zo fietsen Engelsen; ze rijden ergens heen met de auto, fietsen een rondje en rijden weer terug naar huis!) begonnen we de wandeling met een beetje een onwerkelijk gevoel; waar gingen we heen, en hoe lang zou het duren eer we bij de eerste pub kwamen? Want ook wij waren gewend aan het snelle vervoer op vier wielen en dan is een rustig looptempo wel even omschakelen.
Maar er waren ook nobeler motieven dan het vinden van pubs; onze eerste echte pauze zou in de Ridgeway Grove zijn, een prachtige bomenplek gelegen aan de Ridgeway op Hackpen Hill, waar Beiduir, Emma en Justina sinds het najaar hun ceremonies doen.
Na veel stops om de veters beter vast te maken, iets te eten, drinken, te plassen of met koeien te praten, kwamen we bij de Grove. Dit was de eerste keer dat we hier languit in de zon in het gras konden liggen! Wat een goddelijk genot na de ceremonies in de koude wind, regen en sneeuw van de afgelopen herfst en winter. En ja, we hebben ook nog een mooie meditatie gedaan met een afstemming op de elementen. Na de lunch liepen we verder tot aan het dorpje Ogbourne St George, waar Emma iemand kende die het wel goed vond dat we in zijn paardentrainingsveld zouden kamperen (hij is een bekend paardentrainer). Voordat we ter tent gingen tussen de dieren sloten we de eerste dag toch af in de pub! Net als de volgende dagen trouwens….dat is een goeie en gezellige gewoonte van de Engelsen.
De tweede dag zijn we naar Uffington gelopen, de plek van Dragon Hill en de White Horse (voor sommigen meer een Dragon), vlakbij waar het zomerkamp van de OBOD plaatsvindt. Onderweg raakten we Beiduir nog kwijt, om de één of andere reden leek zij allergisch te zijn voor onze luidkeelse voordracht van Ozymandies poetry….iedere keer als we haar wilden laten genieten van deze prachtige dichtkunst zette ze het op een lopen! Hierdoor miste ze de ontmoeting tussen Mutley en een wilde zeug; de jacht van de hond op het zwijn draaide al snel om en het scheelde maar weinig of Mutley was varkensvoer geweest!
Een mijl of wat voor je bij Uffington aankomt passeer je Wayland's Smithy, waar wij stiekem gingen kamperen; het is één ding om samen met een paard je kampeerterrein te delen, maar hoe zou het zijn bij deze barrow (grafheuvel), deze heilige plek? Henk ontmoette al gauw de Spirit of Wayland's Smithy, een grote warrior op een paard. Later kreeg hij dit beeld bevestigd van een plaatselijke expert die ook een aantal boeken geschreven heeft.
In de trailguide over de Ridgeway staat het volgende over deze plek:
"Wayland was de magische smid god van de Saksen; de legende vertelt dat wanneer je je paard en een passende betaling achterlaat bij de grafheuvel, de smid zorgt dat je paard de volgende dag nieuwe hoefijzers heeft. De grafheuvel komt uit 2800 BC en is over een kleinere grafkamer heengebouwd. De ingang wordt gemarkeerd door vier grote stenen".Vandaag de dag kun je nog steeds naar binnen kruipen en voelen hoe het is om de schoot van de Moeder in te gaan. De grafheuvel is lang en wordt omringd door prachtige oude beuken. Het is een echte toeristentrekker en er zijn altijd wel wat mensen, maar de sfeer blijft sereen en het is echt een heerlijke plek om te zijn. 's Avonds, toen we als laatsten waren overgebleven, deden we in het maanlicht een rituele reis naar de andere wereld, om daar contact te leggen met een vrij recentelijk overleden familielid van een van ons; soms kan het helpen om antwoord te krijgen op vragen waar je mee achterblijft. Henk en Justina waren poortwachter, Emma en Beiduir reisden door de poort en gingen samen op weg. Na een mooie uitwisseling, bijna aan het eind van de ceremonie, hoorden we een motor aan komen rijden. Kort daarna ging er plotseling iemand mondharmonica spelen, een geluid uit een andere wereld! Toen kwam er uit het niets een jonge man onze kring binnen die ons vertelde dat 's morgens de warden (soort bewaker) langs zou komen om illegale kampeerders te verjagen.
Die nacht sliepen we (vlak naast de grafheuvel) toch wel een beetje onrustig, maar dat had niet zozeer te maken met de spirits van die plek! Vroeg in de ochtend werden drie van ons wakker uit een droom die zei dat de warden snel zou komen. Dus braken we de tenten af en doezelden we op onze matjes verder….toch wel heerlijk zo'n openlucht schouwspel van zonlicht door groene bladeren boven je hoofd. Inderdaad kwam er iemand kijken, maar dat was wel een paar uur later. Wij hebben de rest van de ochtend heerlijk in de zon op een luchtbed gelegen en elkaars benen gemasseerd…leuk dat wandelen maar spierpijn! Moe! Verbrand! daar konden geen zonnebrand, poetry of onderweg gekochte magnumijsjes tegenop!
Als laatste onderdeel van onze magische wandeling beklommen we Uffington Hill. Bij het heuvelfort, dat uit de IJzertijd stamt, is het silhouet van een paard (of draak) in de grond gekerfd; door de kalksteen is het een wit dier. Bovenop de heuvel gingen wij met zijn vieren in een kleine kring zitten, terwijl er naast ons twee mannen aan het vliegeren waren met van die grote, sterke vliegers die je maar net met twee handen in bedwang kunt houden. Eén van ons was hier al gauw bijzonder door gefascineerd en raakte helemaal in de ban van het geluid van de zwierende vliegers.
Voordat we het wisten kwamen we terecht in een verhaal over vorige levens als piloot en werd er een hele mooie verbinding gelegd tussen levens van toen en nu, waardoor er weer een aantal thema's helder werden. We eindigden door met zijn allen als op hol geslagen vliegtuigjes over de heuvel en elkaar te zoeven en waren toen klaar voor een afsluitend etentje…in de pub!
Zo'n wandeling past nog eens in de officiële (nou ja) OBOD definitie van Druidry; exploring your spiritual (and cultural) identity in the natural world….en practical druidry is natuurlijk ook dat waar je ook bent; de lessen die je nodig hebt komen vanzelf naar je toe, alles wat je hoeft te doen is ze te accepteren. Al met al is zo'n wandeling een prachtige manier om in contact te komen met de Spirit of the Land, de ancestors en je eigen ikje in dit geheel.
En wie meer wil lezen over dit soort medicine walks (ik geloof niet dat Druïden hier een eigen naam voor hebben) kan natuurlijk ook in Philip's The Druid Way terecht. Wij hebben in ieder geval genoten en gaan vast nog wel eens de rest van de Ridgeway lopen!
Terug naar de inhoudsopgave van dit nummer